ماندانا مشایخی

کجایم لحظه هایی را که نیستم با تو

کجایم؟

که را می گویم؟

نامی را جسته ام

در مستی هایم تکرارش می کنم

بازش نمی یابم به هوشیاری

تهران ٨٠

 دندان های گرگی جوان را دارد

در دهانی که سن و سالی نمی شناسد

شاید مقتول زاده شده بود

 چهره ی خود را  به یاد نیاورده هنوز

هر غروب

لاشه ی خود بر دوش

در کوچه باغ های کودکی اش غزل می خواند

وچشمانش

آه

چشمان اش

دو موش گرسنه اند

در پی لاشه اش.

دنتن ٨٩

زیر درخت آبی

گیسوانم آوازی در باد

زیر درخت زرد

ویولن تنت تکیه داده بی آرشه

زیر درخت سرخ

دو پیچک خنیاگریم رو به ماه

فرهنگسرای نیاوران ٧٩

حافظه را نمی شوید باران

از خیابان و کوچه و دیوار

حل می شود در ذهن شهر

آنچه گذشته بر او

ثبت می کند در خود

حتا تصاویر واژگون را

پس شبها

از برابر دیوار ها که بگذری

یا میدان ها و پل ها

شاید صدای ارواح را بشنوی :

که "  فخر آدمی بوده ایم."

که "  شرم آدمی بوده ایم."

که" آدمی بوده ایم."

و روز به روز

شهر را می بینی

بار بلوغش را می کشد بر دوش

 هر روز

سنگین تر از دیروز

 ١

می گویی

 نه

وباز می شود دری برایم

رو به دریا

مرداد٨٠

٢

دریا تا دم خانه رسیده

ماهیان پرت می شوند از آب

به شیشه ها می خورند

صدایت از چشم های خیره ی من به در می آید

از شلاق آب به شیشه ها

ارواح ماهیگیرانند که می خوانند

ارواح مسافران برنگشته

امواج به در می کوبند

صدایت

 با تیک تاک ساعت

صدایت

 با زوزه ی باد می آید

در را باز می کنم

دریا

با صدای تو

به خانه می ریزد

فروردین ٨٨

بام های خیس از باران شب

سبد های پر از ماهی تازه

غوزه های آویخته ی سیر

و کوچه هایی

 که با هم   گام نمی زنیم

مرداد٨٠

لبای تو سرختره یارم

یا آسفالت گیج  از خون؟

چشای تو مست تره یارم

یا خاک تو(ی) بغلش این همه جوون؟

شب چله ی تن من و تو سیاه تره یارم

یا سلول تو بی امید فردامون؟

فروردین ٨٩

شعر بالا بعد از خوندن این دو قطعه نوشته شد: 

Red lips are not so red

As the stained stones by the English dead

Wilfred Owen

I sometimes think that never blows so red

The Rose as were some buried Caesar bled

Khayyam

ببخشید که ترجمه نکرده گذاشتم. 

این جا که هستم

سرماست

و باد

و شاخه های لخت درختان

بهار من اما

پر شکوفه و مست

جاری می شود از سیم های تلفن

درازمی کند انگشتان اش را

از آن سوی دریا ها

می شکافد پوست خاطره ها و یادها را

می ریزد به رگهام

شهد گرم اش را

نو می کند جانم را

در این سرما